1-The Hangover
Film, bekarlığa veda partisinin olumsuz yönleri üzerine kurulmuş. Filmde evlenmek üzere olan karakterimiz bekarlığa veda partisi yapmak ister. Ama bir aksilik olur. Kahramanlarımızdan birinin yaptığı bir hata onları zor duruma düşürür. Sabah uyandıklarında hiçbir şey hatırlamazlar. Hatırlamamalarının sebebi az önce bahsettiğim hatadan kaynaklanıyor. Damadı kaybederler. Onu bulmak için yola koyulurlar ama başlarına her türlü olay gelir. Binbir türlü badire atlatırlar. Badirelerin sebebi normal olağan hatalardan değil, bekarlığa veda gecesinde yaşadıkları olaylardan kaynaklanır. Damadı bulabilmek için hem bu hataları düzeltirler hem de onu bulmaya çalışırlar. Zamana karşı bir yarış başlar. Her bir olay sonraki olayla birleşiktir ve olaylar geliştikçe bulmaca da yavaş yavaş çözülür. Final sahnesinde olayların görsel hali gösterilir ve izleyicinin aklındaki sorularda cevaplanmış olur.
2. Being John Malkovich (John Malkovich Olmak, 1999)
Listenin sinemasal anlamda en iyi filmi. Charlie Kaufman’ın Eternal Sunshine of the Spottless Mind ‘den de bildiğimiz ‘entelektüel mizah’ı Spike Jonze’un aykırı ve stilize yönetmenliğiyle birleşince ortaya tüm zamanların en yaratıcı ve orijinal filmlerinden biri çıkmış. Varoluşsal meseleler hakkında da birçok şey söyleyen bu film, hem zeki esprileri ve göndermeleriyle, hem sürükleyici bir kurguyla komediyi ustaca harmanlayan yapısıyla, hem de güçlü altmetinleri ve sinematografisiyle birçok kişi için bir ‘modern klasik’ mertebesine çıktı bile.
3. Shrek 1-2 (Şrek 1-2, 2001, 2004)
Listenin üst sıralarında bir animasyon. Gerek klasik filmlere ve masallara yaptığı göndermeleri, gerek masalları tersyüz eden anlayışıyla postmodern bir animasyon başyapıtı olan bu seri, özellikle serinin ilk filmindeki yetişkin işi incelikli esprileri ve olay örgüsüyle sadece son 15 yılın değil tüm zamanların en iyi ‘film’lerinden birine dönüşüyordu ve günümüzün bu tarz ‘bozucu’ anlayışa sahip animasyonlarına, ürettiği yenilikçi formülü sayesinde öncü olup çıkıyordu. Maalesef ilk iki filmin düzeyine ulaşamayan iki de devam filmi var bu serinin.
4- Stranger Than Fiction (Lütfen Beni Öldürme, 2006)
2000′lerin en yaratıcı ve orijinal filmlerinden. Bir roman kahramanını gerçek yaşama transfer eden bu fantastik hikayeli film, içerdiği entelektüel mizahı bir yana, insana pek az filmde yaşayacağı bir seyir zevki veren bir filmdi.
5. The Darjeeling Limited (Küs Kardeşler Limited Şirketi, 2007)
Wes Anderson’ın en iyi filmi. Üç kardeşin annelerine ulaşmak için çıktıkları tren yolculuğunda ‘yaşamın özü’nü aramaları ve ‘kimlik karmaşası’ yaşamaları, Anderson’ın entelektüel ve kara-mizahı karıştıran stiliyle harmanlanıyor, karşımıza ‘yol filmi’ konseptinin üzerine oturtulmuş bir kara-komedi çıkıyordu. Zoom kamera efektlerine dikkat.
6. Freaky Friday (Çılgın Cuma, 2003)
Anne-kız Lindsay Lohan ile Jamie Lee Curtis’in bedenleri değişiyor, böylece görevlerde de karışıklık olunca şamata ve kahkaha tufanı başlıyor. Başından sonuna tempoyu ve komediyi hiç düşürmemesi ve şaşılacak biçimde ‘sulu komedi’ anlarına yer vermemesi bu ‘capcanlı’ filmin artılarından. Tabii oyunculuk performanslarını unutmamak gerek. Özellikle skandallarıyla tanınan Lohan’ın komedi oyunculuğu konusunda Curtis’ten geri kalmadığı ortada. Filmin özellikle okulda geçen bölümleri yüksek komedi anları içeriyor. Kolay kolay karşınıza çıkmayacak, izlerken çok keyif alacağınız, seyir zevki yüksek bir komedi.
7. Little Miss Sunshine (Küçük Gün Işığım, 2006)
Son yılların en iyi Amerikan bağımsızı. Sıcacık bir ‘yol hikayesi’. Her biri topluma göre ‘farklı’ olan üyelere sahip tuhaf ’aile’ üzerinden sistem eleştirisi yapan bu film, hüzünlü, bir o kadar da kalbe dokunan gerçekçi bir komedi. Finalde gülmek yerine gözyaşı akıtabilirsiniz.
8. Shaun of the Dead (Zombilerin Şafağı, 2004)
‘Zombi filmleri’ ancak bu kadar güzel ti’ye alınabilirdi. Yeni nesil İngiliz usta Edgar Wright yaratıcı İngiliz mizahı ile bol bol kahkaha attırırken toplumsal eleştiri yapmaktan da eksik kalmıyordu. Bu kanlı macerayı izlerken yanınızda yaşlı biri olmasın, gülme krizine girmeleri tehlike yaratabilir!
9. Borat – Brüno (2006-09)
Sacha Boran Cohen’in bu iki filmini aynı anda anmak gerek. Mizahi tonları neredeyse aynı, ikisinin de yönetmeni Larry Charles olunca! Özellikle Brüno komedi ve ‘eleştiri’ açısından Borat’tan birkaç gömlek üstün. Eşcinsel Brüno bir iş kazası (!) yüzünden şöhretten düşünce, evlat edinme başta olmak üzere tekrardan ‘yıldınızı parlatmak’ için türlü çeşitli yollara başvuruyor. Bir ara ‘normal erkek’ olmayı bile deniyor hatta.
Bu sırada, kendi şöhretlerine prim yapıp göz boyamak isteyen ‘yardımsever’ ünlülerden eşcinsel düşmanlığına, ‘televizyon manyaklığından politikaya kadar ‘kaba ve acımasız’, ama yerine ulaşan, güçlü bir eleştiri söz konusu. Hem ‘salt komedi’ olarak izleyip kahkahalara boğulabilirsiniz, hem de filmi bu açılardan değerlendirip takdir edebilirsiniz, seçim sizin.
Filmin tüm bunları sadece 70 dakikada doyurucu bir şekilde yapmasını da hanesine artı puan olarak ekleyelim (Borat’ın süreside aynıydı). Cohen’in nefis kompozisyonunu da unutmamak gerek. Özellikle Brüno’da yaptığı hayali seks sahnesi, filmin komedi açısından zirve anı!
10. The Royal Tenenbaums (Tenenbaum Ailesi, 2001)
Anderson’ın en iyi filmlerinden biri. Eksantrik ve ‘çılgın’ aile bireylerinin ‘sancıları’ üzerinden yürüyen entelektüel mizah, hüzünlü bir ‘aile öyküsü’yle karışıyor bu sefer. Çizgi roman dokusu veren stilize görselliğe ve kusursuz oyunculuklara ve yönetmenliğe dikkat.
Anderson’ın en iyi filmlerinden biri. Eksantrik ve ‘çılgın’ aile bireylerinin ‘sancıları’ üzerinden yürüyen entelektüel mizah, hüzünlü bir ‘aile öyküsü’yle karışıyor bu sefer. Çizgi roman dokusu veren stilize görselliğe ve kusursuz oyunculuklara ve yönetmenliğe dikkat.
